Zaburzenia integracji sensorycznej u dzieci

Zaburzenia odbioru bodźców u dzieci są coraz powszechniejszym zjawiskiem. Co jest normą, a kiedy możemy mówić o zaburzeniach integracji sensorycznej?

0
546

Układ nerwowy

Układ nerwowy człowieka odpowiada za funkcjonowanie pozostałych układów: oddechowego, pokarmowego, wydalniczego, układu krążenia. Jest też odpowiedzialny za nasze postrzeganie świata poprzez zmysły, nasz odbiór bodźców poprzez dotyk, wzrok, smak i węch. Dzięki niemu poruszamy się, mówimy, planujemy, odczuwamy emocje. Rodzimy się z określona liczbą komórek nerwowych, których systematycznie ubywa nam wraz z wiekiem. Dlaczego więc mówi się, że układ nerwowy osoby dziecka musi „dojrzeć”? Wraz z wiekiem między naszymi komórkami nerwowymi tworzy się coraz więcej połączeń, a ich wypustki pokrywają się ochronnymi osłonkami tłuszczowymi. Między innymi dla tego dorosły nie potrzebuje idealnej ciszy aby zasnąć, nie boi się mycia głow.

Odbiór bodźców

Płaczące niemowlę często do wyciszenia się potrzebuje cichego, ustronnego miejsca, przytulenia, głaskania, delikatnego masażu. To naturalne potrzeby malucha do ukojenia przeciążonego układu nerwowego. Są jednak sytuacje (często uznawane przez rodziców za „kolkę”) kiedy dzieci, znacznie częściej niż ich rówieśnicy, są płaczliwe, rozdrażnione. Sytuacje te mogą być spowodowane nadmiarem niezrozumiałych dla dziecka bodźców – wzrokowych, słuchowych, dotykowych. Jeżeli rodzice mają wrażenie, że stan ten nasila się, a dziecko nawet po „spokojnym” dniu ma problemy z zaśnięciem, śpi niespokojnie czy wybudza się z płaczem może oznaczać to, że ich dziecko ma problemy z odbiorem normalnych bodźców czyli zaburzenia integracji sensorycznej. Zaburzenia te stają się bardziej widoczne u starszych już dzieci, kiedy zaczynają występować zaburzenia równowagi, niechęć lub nadmierna ochota do ruchu (np. huśtania), lub na przykład lęk przed centrami handlowymi, w których to występuje nadmierny „atak” na zmysły wzroku i słuchu.

Zaburzenia integracji sensorycznej

Mogą, ale nie muszą współwystępować z innymi zaburzeniami rozwoju takimi jak – autyzm, ADHD. W niektórych przypadkach do wyeliminowania wystarczy wprowadzenie odpowiedniej terapii. Zaburzenia odbioru bodźców mogą dotyczyć wszystkich zmysłów ; wzroku, słuchu, dotyku, węchu i smaku. O zaburzeniach mówimy kiedy u dziecka występuje nadwrażliwość lub niedowrażliwość danego zmysłu. Na przykład dzieci z nadwrażliwością słuchową będą często zasłaniać uszy słysząc głośniejsze dźwięki. Dzieci z niedowrażliwością słuchową mogą „przytulać” się do zabawek dźwiękowych lub głośnych urządzeń. Dziecko z nadwrażliwością dotykową może bać się mycia, nie lubić pieszczot, dziecko z niedowrażliwością będzie natomiast mocno wtulało się w rodzica, „wciskało się” w kołdrę . Co ciekawe – nadwrażliwość i niedowrażliwość pewnych zmysłów może występować równocześnie.

Objawy

  • źle toleruje mycie i czesanie głowy, mycie zębów,
  • często chodzi „na palcach” lub wręcz przeciwnie – czuje lęk przed podniesieniem stopy np. przy wejściu po schodach,
  • nie lubi huśtać się, kręcić na karuzeli lub też lubi to nadmiernie,
  • często potyka się i upada,
  • często zasłania oczy / zatyka uszy,
  • ma trudności z rzucaniem / łapaniem piłki,
  • niewłaściwie trzyma przedmioty codziennego użytku,
  • w nowych miejscach okazuje lęk, wygląda na zagubione,
  • ma problemy z nauką samodzielności – myciem się, ubieraniem
  • nie toleruje pewnych pokarmów, o pewnej konsystencji czy zapachu,
  • staje zbyt blisko ludzi lub przedmiotów,
  • nie ma dominacji jednej ręki,
  • często przypadkowo wpada na ścianę, na meble,
  • podczas zabaw na świeżym powietrzu jest zdezorientowane – nie wie w która stronę leci piłka,

Terapia

Nie ma znaczenia czy zaburzenia integracji sensorycznej u dziecka są powiązane z innymi rodzajami zaburzeń. Intensywne zaburzenia tego typu znacznie utrudniają dziecku życie i należy podjąć kroki w celu ich eliminacji czy też choćby złagodzenia. Po uzyskaniu specjalistycznej diagnozy możemy uzyskać kilka godzin terapii w ramach „wczesnego wspomagania rozwoju”. Opinię o potrzebie i rodzaju wczesnego wspomagania rozwoju wydaje Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna. Również w domu możemy pomóc naszym dzieciom oswajać zmysły z pewnymi bodźcami. Sprzyjają temu masaże, zapoznawanie dziecka z różnego rodzaju fakturami, ćwiczenia fizyczne, słuchanie muzyki. Bardzo pomocne są wszelakie zabawy wspomagające rozwój. Dobrze wpływają na dziecko zabawy na świeżym powietrzu, a także, np. wyjścia na basen.

Źródło zdjęcia: bowerpowerblog.com via Katy on Pinterest

reklama

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here